عضویت   لغو عضویت
افراد آنلاین : 1
امروز : 45
دیروز : 5
بازدید کل : 33528
چاي دو غــــــزال سياه(عطري) 500 گرمي


چاي دو غــــــزال  سياه(عطري) 500 گرمي

 

چاي نام يك گياه و نوشيدني ساخته شده از اين گياه است. چاي واژه‌اي است چيني كه در چين و شمال هندوستان به كار مي‌رود و تقريباً با همان تلفظ وارد زبان فارسي شده‌است. نام اين گياه در گويش چيني جنوبي چاي و در گويش چيني شمالي به صورت تِي تلفظ مي‌شد و هردو تلفظي از يك واژه يگانه در چين قديم هستند.. مردم اروپاي غربي نام اين گياه را از چينيان شمالي و مردم خاورميانه و شمال آفريقا نام آن را از چينيان جنوبي آموختند. نوشيدني چاي با دم كردن برگها، جوانه‌ها يا شاخه‌هاي فرآوري شده بوته چاي گونه Camellia sinensis بهه مدت چند دقيقه درآب داغ درست مي‌شود. فرآوري آن مي‌تواند شامل اكسيداسيون، حرارت دهي، خشكسازي و افزودن گياهان، گلها، چاشنيها و ميوه‌هاي ديگر به آن باشد. چاي يك منبع طبيعي از كافئين، تئوفيلين، تيانين و آنتي اكسيدان‌ها است و داراي طعمي مطلوب است كه كمي تلخ و گس مي‌باشد.

خواص چـــــــــاي :

مصرف دم‌كرده چاي باعث تسريع حركات تنفسي، سرعت در گردش خون، رفع خواب‌آلودگي، احساس تجديد نيرو، تقويت نيروي فكري، گوارش بهتر غذا و تعريق مي‌شود از اين رو چاي را هنگام خستگي، ضعف عصبي، ميگرن، بيماري‌هاي قلبي و آسم مي‌توان تجويز نمود.

در پژوهش‌هاي امروزي مشخص شده‌است كه چاي ممكن است در كاهش خطر برخي بيماري‌هاي مزمن عمده مثل سكته، حمله قلبي و بعضي سرطان‌ها مفيد باشد، اين مطلب را دكتر جان وايسبرگر، عضو بلندپايه مؤسسه بهداشت آمريكا، واقع در يك مركز تحقيقاتي در نيويورك اعلام مي‌كند.

تاريخچه چاي در ايران امروزه مصرف چاي، يكي از اجزاي جدايي ناپذير زندگي عادي مردم در ايران است. اما سابقه مصرف چاي در ايران، كمتر از دو قرن است. با اين حال، برخي معتقدند كه پيشينهٔ مصرف چاي در ايران به سده دوم ميلادي مي‌رسد و برخي از جهانگردان از چايخانه‌هايي سخن گفته‌اند كه بزرگان و توانگران در آن جا جمع مي‌شدند و چاي مي‌نوشيدند. مشخص نيست ايرانيان چه زماني اولين بار با اين نوشيدني آشنا شدند. بيروني در كتاب الصيدنه اش كه در نيمه اول قرن پنجم نوشته شده، جزئياتي در خصوص گياه چاي و استفاده از آن به عنوان نوشيدني در تبت و چين آورده است.

 ظاهراً عادت چاي نوشي تا قرن هفتم هجري به غرب آسيا نرسيده و ممكن است مغول‌ها در اشاعه آن تأثير داشته باشند. اميركبير، ممكن است نقشي در ترويج چاي در ايران داشته باشد؛ او از دولت فرانسه دو دست ظروف چاي خوري، شامل سماور نقره‌اي، وي يكي ديگر را از تاجري روس دريافت كرد. امير كبير انحصار سماورسازي با يارانه دولتي را به استادكاري در اصفهان اعطا كرد. كشت چاي در ايران، از سال ۱۳۱۴ هجري قمري آغاز شد. در اين سال، يكي از رجال آن دوره به نام محمد ميرزا كاشف السلطنه كه به عنوان ژنرال كنسول ايران در هند مأمور به خدمت بود، توانست در بازگشت به ايران، چند بته چاي را با زحمت فراوان وارد ايران كند. وي با توجه به مطالعاتي كه بر روي انواع چاي و نحوه كشت آنها نموده بود، شهر لاهيجان را به دليل وجود هواي مناسب براي كشت چاي انتخاب كرد. اين شهر امروز به عنوان مركز كشتت چاي در ايران درآمده‌است. مقبره كاشف‌السلطنه در لاهيجان امروز به صورت گنجينهٔ تاريخ چاي ايران در لاهيجان درآمده‌است. سهم ايران ۴ تا ۵/۴ درصد از مصرف كل چاي جهان است.

قیمت : 23,900 تومان